تا بگوشِ « گلشن » آيد ناىِ آبِ زندگى * زخمه ، بر هر تارِ شعرى افتخارم مىكند « بهار عاشقان » بلبل و باغِ گل و فصل بهارانم خوشست * ساقى و جام مِى و بانگ هزارانم خوشست آبِ زمزم كى بود ما را گواراى وجود * نم‌نمِ باران و عشقِ گل‌عذارانم خوشست جلوهء رخسارِ تو آئينه را آرد بوجد * بوسه بر دستانِ آن آينه‌دارانم خوشست در سحرگاهِ ازل افتاده‌ام در بحرِ عشق * دستِ و صلى كو در اين ورطه كنارانم خوشست ديده تا بگشوده گُل كوچِ بهاران مىرسد * ناله كن بُلبُل كه بانگِ دل‌فكارانم خوشست زندهء جاويدِ عشقم در شبِ ديجورِ ، هجر * عاشقم برحق كه با او روزگارانم خوشست « گلشنا » منصورِ دارم ، دارِ عشقى آرزوست * عاشقانِ بىقرارِ سربدارانم خوشست « ديار غم » بهرجا ، نشينم هوايش غمست * بدل بارِ حسرت بچشمم نمست چو برفِ غم آمد بكوهِ دلم * بلرزم اگر ، علت از ماتمست ديارى كه من بسته‌ام دل به آن * براهى بعيد و خم اندر خمست به شادى نبينى در آنجا كسى * دلِ مردمانش همه پرغمست فلك ، نامِ ما را رقم زد به غم * غمِ ما گذشته ز بيش و كمست چو رنگِ نشاط از كفِ دل برفت * بجايش ، نشيمن غمِ عالمست ز روزى كه نافِ مرا غم بريد * به رويم دو چشم فلك بَر همست پلنگِ غم آمد به نيزارِ دل * غزالانِ شادى از آن در رمست به « گلشن » چو بسته دو چشمِ بهار * نرويد گُلى ، از كجا خرّمست